Adana'nın mirası, Zekeriyaköy'ün zarafeti

Adanalı dört kuzenin ateşe olan tutkusuyla 1998'de doğduk. Başlangıçta yalnızca sekiz masalık bir ocakbaşıydık; menümüzde üç kebap, iki meze ve bir tatlı vardı. Değişmeyen tek şey, etin nereden geldiğini bilme ısrarımızdı.

O ısrar bugün de sürüyor. Her közün, her lokmanın ardında aynı disiplin var: en seçkin et, sabırlı ustalık ve misafirine hürmet eden bir sofra anlayışı.

Zekeriyaköy'e taşındığımızda hiçbir şeyi büyütmedik — yalnızca derinleştirdik. Aynı ocak, aynı ustalar, aynı tedarikçiler; ama daha geniş bir sofra ve daha sessiz bir zarafet.

1998'den bu yana aynı ocağın başındayım. Her pirzolayı közün üstüne koymadan önce dinlendiririm, her tikeyi elimle çevirir, rengini gözlerim.

Ocakbaşında iyi bir usta konuşmaz; közü dinler. Etin yağının damladığında çıkardığı ses, dumanın rengi ve yönü — hepsi ne yapman gerektiğini söyler. Bu bilgi kitapta yazmaz, yılların içinde birikir.

Burada acele yoktur — yalnızca hürmet ve ustalık vardır.